Βιβλιογραφία

                                               
Ακίνητη πόλη (διηγήματα) -εκδόσεις Κουκκίδα 2014

"Να κάτσεις να γράψεις", είπε. "Μόνο σ αυτό είσαι καλός. 
Να κάτσεις να γράψεις".
Κι ύστερα έφυγε.
Εκνευρίστηκα. Φαντάστηκα πως τρέχω ξοπίσω του, πως τον προλαβαίνω πριν μπει στο αυτοκίνητο και πως του λέω κάτι πολύ έξυπνο για τη γενιά του και τους αγώνες τους και πώς χειραγωγηθήκανε τελικά κι αυτοί και τι διάολο θέλουνε πια από εμάς, να βγάλουμε το φίδι απ την τρύπα; Και στο κάτω κάτω, για ποιον να γράψω; Κανείς δεν διαβάζει τίποτα πια, μόνο η εικόνα έχει δύναμη κι αυτή ξεφτιλίστηκε, ο Μπουνιουέλ πέθανε, ο Μαρξ πέθανε , ο Λένιν πέθανε, ο Λένον πέθανε, ο Καστοριάδης πέθανε κι ο Κάστρο θα πεθάνει κι όλοι πεθάνανε και μόνο ελάχιστοι τους θυμούνται στ αλήθεια και βαρέθηκα να ζω με όλη αυτή την ατέλειωτη μυθολογία που έχει καταντήσει απλά άλλο ένα target group για εμπόρους με σοσιαλιστική φρασεολογία.










Η ιστορία ενός "Μισάνθρωπου" (εκδόσεις Παρασκήνιο, 2008)

...κι αφού η Ιστορία δεν αλλάζει και πολύ όσο η συνείδηση παραμένει εξαγοράσιμη, 
Όσο η ισότητα παραμένει μια ουτοπία κι η ελευθερία μια παραπάνω έννοια άσημη,
Αφού αιώνες τώρα, με του Capone τη λογική, μια προεδρεύουσα μαϊμού 
Κουμαντάρει όλο τον κόσμο χάρη στις ευλογίες του πλέον άμαθου λαού.

Και σκοτώνει έθνη, ελπίδες, γνώση, την όποια ευκαιρία για μι αλλιώτικη ζωή,
Αφού η μετριότητα, η αλαζονεία, αφού αυτή η ατέλειωτη ξεφτίλα καλά κρατεί.
Τόσα χρόνια, το ίδιο θα έκανε σχεδόν, όποτε κι αν έζησε, σ όποια χώρα και φυλή
(Εκτός ίσως κι αν έζησε στην Κούβα των Κάστρο και Γκεβάρα, την πρώτη εποχή).

Ούτε τ όνομα του ν αναφέρω έχει ουσία, 
Παρόλο που αξιόλογος και ξεχωριστός υπήρξε άνθρωπος,
Μα, έτσι, απλά και μόνο για την ειρωνεία,
θα τον λέω όπως τον λέγανε οι τυχαίοι: ο "Μισάνθρωπος". 

Π.Ε.Δημητριάδης: Παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Λάμπου «Η ιστορία ενός Μισανθρώπου».

Maximize
«Όταν διάβασα τις κριτικές για την Ιστορία ενός ‘Μισάνθρωπου’, προβληματίστηκα, και ως άπιστος Θωμάς, είπα να βάλω ο ίδιος ‘το δάκτυλο στο τύπο των ήλων’. Πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασα το βιβλίο κι επειδή η περιέργεια με έτρωγε, ανέβηκα στο πατάρι, παρήγγειλα ένα καφέ, άναψα τσιγάρο κι άρχισα να διαβάζω. Όταν τέλειωσα ο καφές μου είχε κρυώσει, σχεδόν απείραχτος και το τσιγάρο μου είχε γίνει στάχτη, το μισό μέσα από το σταχτοδοχείο και το άλλο μισό απ’ έξω. Σκέφτηκα λίγο και ξανακοίταξα το όνομα του συγγραφέα με την ελπίδα ότι θα έβρισκα το δικό μου όνομα ή τέλος πάντων το όνομα κάποιου ...
© Copyright Dimitris Lampos
facebooktwitterSoundCloud